De laatste tijd heb ik steeds meer moeite met de titel van mijn beroep. Tekstschrijver. Klinkt alsof ik het liefst alleen maar zo veel mogelijk tekst uit m’n toetsenbord tik. Nee, een tekstschrijver schrijft, herschrijft, corrigeert en redigeert. En is bovendien een tekstadviseur voor de opdrachtgever: hoeveel tekst is nodig, wat moet erin staan, in welke stijl, voor welk medium? Kortom: een tekstschrijver is tekstspecialist.
Jaren terug werd de motor van een vriend van mij gestolen. In het dorpsblad vroeg hij eventuele getuigen zich te melden. Trots liet hij me het stukje lezen, waarin zinnen stonden als: ‘Natuurlijk voel ik mij zeer gedupeerd door deze laffe daad.’ Mijn vriend dacht dat ik dat soort taalgebruik als tekstschrijver (en neerlandicus) wel zou kunnen waarderen…
Soms word ik – via Linkedin, Twitter of e-mail – gevraagd een tekst te beoordelen. Advies te geven. Gratis. Pardon? Er moet toch betaald worden, brood op de plank?! Welke tekstschrijver geeft nu gratis zijn taalkennis weg??? Nou, déze tekstschrijver. Stuur mij uw tekst, en in korte tijd stuur ik een beoordeling met advies terug. Gratis en vrijblijvend, dus.