Een toegankelijke website bespaart de gemeente tijd en geld: als iemand via de website goed geholpen wordt, zal hij/zij niet bellen of e-mailen.

Volgen webrichtlijnen verplicht voor gemeenten

Gemeenten zijn ook verplicht om de webrichtlijnen te volgen: per 1 januari 2013 moet er aan een bepaald niveau voldaan worden. Per 1 januari 2014 wordt dat niveau verhoogd. Het doel hiervan is uiteraard dat de burger:

• snel de informatie vindt die hij/zij zoekt en
• die informatie in hapklare brokken aangeboden krijgt.

Dat laatste wil onder andere zeggen: overzichtelijk opgebouwd, de belangrijkste informatie bovenaan en in begrijpelijke taal.

Toegankelijkheid zit ook in techniek

Een groot deel van mijn werk voor Medemblik bestond uit puur technische handelingen. Bijvoorbeeld:

• zorgen dat er geen kopniveau’s worden overgeslagen in de tekst (zodat zoekmachines de pagina beter interpreteren en de vindbaarheid dus wordt verhoogd);
• zorgen dat alle links visueel herkenbaar zijn en een mouse-over hebben die vermeldt wat er gebeurt als je erop klikt.

Op de productpagina ‘Paspoort’ van de gemeente Medemblik is goed zichtbaar hoe zo’n toegankelijke pagina is opgebouwd.

Schakel Gorgias in!

Veel gemeenten voldoen nog niet of nauwelijks aan de webrichtlijnen. Veel gemeenten worstelen ermee. Daar kan en wil ik iets aan doen. In korte tijd kan ik ervoor zorgen dat aan de webrichtlijnen wordt voldaan.

Neem contact met mij op!

Meer informatie

• www.webrichtlijnen.nl
• www.medemblik.nl

Hieronder het hele artikeltje uit 1986(!), geschreven door ene Kees van Dun:

Kees van Dun over tekstschrijven

Wat hij impliciet beweert, is dat iedereen tekstschrijver kan zijn, omdat we immers allemaal de lagere school hebben doorlopen, en dus ‘de letters’ kennen. En dat iedereen die op de goede volgorde kan zetten. Men hoeft maar even de Facebook-updates van zijn ‘vrienden’ door te nemen om te weten dat dat niet waar is. Van laag tot hoger opgeleid, de meeste mensen maken spelfouten bij de vleet.

Doelgroep, tekstdoel, medium
En dan nog: zelfs als je feilloos spelt, betekent dat nog niet dat je er een boeiende tekst van kunt maken die de doelgroep aanspreekt, die het beoogde tekstdoel bereikt én geschikt is voor het gebruikte medium. Daar is wel degelijk veel vakkennis én schrijftalent voor nodig.

Inspiratie roep je al schrijvend op
Maar heb je ook inspiratie nodig om teksten te schrijven? Dat denk ik niet. Schrijven is gewoon hard werken. Ik heb geen tijd om te wachten op inspiratie; je kunt ook zeggen dat je het al schrijvend oproept. Het denkproces dat dan op gang komt, zou je inspiratie kunnen noemen.

Kees van Kooten zei het al: schrijven is blijven zitten tot het er staat.

Het gewraakte verkeersbord

Bent u er nog? In dat geval: gas geven!

Toch knap om in een paar woorden de lezer zó in verwarring te brengen. Bedenk ook: dit moeten bestuurders van gemotoriseerde voertuigen in een flits kunnen begrijpen!

Nu verplaats ik me even in zo’n bestuurder. Allereerst blijf ik dan hangen bij het woord ‘aanwonenden’. Zeker, het woord bestaat en past in de context, maar komt in het dagelijkse taalgebruik niet voor. De kans is groot dat dit woord niet direct door alle automobilisten wordt begrepen.

Maar dat is niet de enige uitzondering op het verbod. Je mag namelijk óók het bord negeren wanneer je iets doet met ‘exploitatie’ van ‘aanliggende percelen’. Zelfs voor een neerlandicus bijna niet te begrijpen, maar ik neem aan dat hiermee bedoeld wordt dat vrachtverkeer dat bijvoorbeeld een winkel komt bevoorraden, door mag rijden. Denk ik.

Nog even terug naar het eerste deel, ‘uitgezonderd aanwonenden’. Als je deze boodschap analyseert, staat er feitelijk dat inwoners van het betreffende dorp naar hartenlust, zonder werkelijk doel, met een vrachtauto mogen rondrijden. Er staat namelijk nergens dat zij een doel moeten hebben om met zo’n voertuig rond te tuffen.

Wat wil de gemeente nu eigenlijk zeggen? Nou, gewoon, het zeer gebruikelijke en door iedereen te begrijpen ‘uitgezonderd bestemmingsverkeer’.

Slechte brief

Ik heb de organisatie gebeld om hen te wijzen op deze brief. Het bleek een eenmansactie van een medewerker te zijn, die dit nooit had mogen doen. Maar ja, de (imago)schade is al geleden…

‘Total loss’. Toen ik, in mijn kindertijd, die term voor het eerst hoorde, zag ik een compleet verwoeste auto voor me. Ruiten kapot, losliggende of –hangende onderdelen, rook uit de motorkap, gewonde inzittenden en andere doemscenario’s. Natuurlijk omdat ik de woorden in het Nederlands interpreteerde: een totaal losse auto, daar was niets meer aan te doen.

Mijn vrouw en ik waren verbaasd over de ‘total loss’-verklaring van haar auto. Beiden maakten we dezelfde interpretatiefout. ‘Total loss’ is natuurlijk een Engelse uitdrukking, vertaald ‘totaal verlies’. Oftewel: de dagwaarde van de auto is te laag om reparatie economisch zinvol te maken.

Grappig hoe verwarrend taal kan zijn wanneer woorden en uitdrukkingen geleend worden uit het buitenland. Ik ben ervan overtuigd dat wij lang niet de enigen zijn die ‘total loss’ op deze manier interpreteerden!

Ja, die naam past ons veel beter: tekstspecialist. Wij doen namelijk niet blindelings wat de opdrachtgever van ons vraagt:

Opdrachtgever: “Schrijf voor mij 5000 woorden over mijn bedrijf voor de homepage van mijn website.”

Tekstschrijver: “Uhm…dat lijkt me niet zo’n goed idee. Uw doelgroep wil waarschijnlijk liever lezen wat u hem of haar te bieden hebt, in zo kort mogelijke bewoordingen…”

Goed, dit is wellicht een ietwat extreem en ongenuanceerd voorbeeld, maar dit is wel waar het om gaat. De opdrachtgever houdt namelijk niet altijd rekening met zijn klant/doelgroep wanneer hij bedenkt wat hij wil communiceren.

Tekstschrijvers denken per definitie vanuit de doelgroep: wat wil die lezen, wanneer/waar wil die dat lezen, hoe wil die dat lezen? Op basis daarvan adviseren wij onze opdrachtgever.

Daarnaast is de tekstschrijver natuurlijk ook tekstspecialist op het gebied van spelling en grammatica. Daarom behoren tekstcorrectie en –redactie óók tot ons dienstenpakket.

Kortom: tekstschrijvers doen en kunnen zó veel meer dan alleen schrijven. En dus zal ik mij voortaan zo voorstellen:

Arjan Jonker, tekstspecialist.

Wat wil uw doelgroep? Hopen tekst doorlezen voordat zij weten wat u hen kunt bieden? Natuurlijk niet. Zij willen zo snel mogelijk weten wat u voor hen kunt betekenen, welk probleem u voor hen oplost of in welke behoefte u voorziet. Daarom: een gelaagde tekst.

Een gelaagde tekst maakt dat de lezer snel kan zien wat de boodschap van de tekst is, of hij verder wil lezen en wát hij dan verder wil lezen.

Voorbeeld
Een ondernemer biedt 5 diensten. Dan moet de lezer in één oogopslag zien wat dat voor diensten zijn, en wat hij daaraan heeft, in niet meer dan 2-3 regels. Zo kan hij snel zien of er een dienst is waar hij behoefte aan heeft. Dit is de eerste laag.

Heeft hij een dienst gekozen, moet hij snel zien waar hij meer informatie over de dienst kan krijgen. Omdat hij nu geïnteresseerd is, is hij ook bereid meer erover te lezen, maar ook weer niet té veel. Dit is de tweede laag.

Vervolgens wil hij actie ondernemen: iets kopen of een afspraak maken. Dat moet overal vindbaar zijn; een telefoonnummer, e-mailadres, webshop, winkeladres, etc. En het liefst direct prijsinformatie; iedereen wil zo snel mogelijk weten wat iets kost. Dit is de derde laag.

Er kunnen nog meer lagen zijn. Informatie kan nóg verder uitgediept worden. Deelonderwerpen, bijvoorbeeld. Maar met al die informatie moet de doelgroep niet direct opgescheept worden. Doseren, dus!

Medium
Een website is natuurlijk het medium bij uitstek als het gaat om gelaagde teksten; nog steeds zijn er bedrijven die hun complete folder op de homepagina van hun website dumpen. Niet doen. Geen bezoeker die het leest!
Maar ook bijvoorbeeld folders moeten gelaagd opgebouwd worden. Eigenlijk alle zakelijke teksten voor elk willekeurig medium.

Beste Arjan,

Het kippenvel staat op m’n lijf. Wat heb je er een mooi stukje van gemaakt, precies zoals ik stiekem had gehoopt.

Dankjewel, je hebt er iets heel moois van gemaakt.

Een heel mooi compliment van een vrouw die ik dit jaar interviewde. Zij had haar kinderen vrijwillig uit huis laten plaatsen, wat voor een moeder natuurlijk ontzettend moeilijk is.

Als interviewer is het mijn taak respectvol en oprecht naar haar te luisteren, de goede vragen te stellen. Als tekstschrijver is het mijn taak haar verhaal zo veel mogelijk recht te doen én te beantwoorden aan de vraag van mijn opdrachtgever.

Bovenstaande reactie bewijst dat ik daar goed in ben (mijn opdrachtgever was ook nog eens tevreden!). Het was ook zeker niet de eerste keer dat ik een dergelijke reactie kreeg. En, ook heel belangrijk: ik vind interviews ontzettend leuk om te doen. Niet alleen heftige verhalen zoals deze, maar ook over interessante onderwerpen voor bijvoorbeeld vakbladen.

Ja: als ik één genre moet noemen waar ik als tekstschrijver goed in ben, is dat het interview.

Pottedorrie! Pottedikkemme! Verdummelletjes! Potjandriebubbeltjes! Verdurrie! Chips! Om er maar een paar te noemen! Je hoort deze, en varianten ervan, veel wanneer je zelf een kleintje hebt. En zelf gebruik ik ze ook, inderdaad.

Toch gek: zelf vinden we vloeken heel normaal, we zijn het er desalniettemin allemaal over eens dat je kinderen met hun tere zieltjes niet mag leren schelden, terwijl we ze ondertussen gemaskeerde vloeken met de paplepel ingieten.

Nee, ik ben niet tegen vloeken, zoals de Bond. Zoals een goede maaltijd erin gaat, gaat een goede vloek eruit: op het juiste moment en in de juiste mate. En dat een vloek heilzaam kan zijn, is allang bewezen: iemand die zijn teen stoot en een paar lekker grove vloeken spuwt verzacht zijn pijn daadwerkelijk en meer dan iemand die zijn vloeken binnenhoudt. De welbekende slogan ‘Een vloek mist ieder doel’ is daarmee ontkracht.
Aan de andere kant denk ik dat iemand die de hele dag om het minste of geringste vloekt afgestompt raakt en het effect teniet doet. Bovendien kan ik me best wel ergeren aan mensen die dat doen. Zo zal ik ook nooit in de trein vloeken, en zeker niet een vloek met een duidelijke relatie met een godsdienst. Dat vind ik gewoon goed fatsoen; je kunt iemand er onbedoeld mee kwetsen.

Maar babyvloekjes, ja, die zijn toch eigenlijk gewoon heel leuk en schattig? En toch zeer geschikt om kinderen mee op te laten groeien tot ze klaar zijn voor het ‘echte’ werk? Want die volwassen vloeken, die leren ze vanzelf wel, op school. Als je babyvloekjes bekijkt, zie je dat de meeste duidelijk zijn afgeleid van volwassen vloeken; laten we zeggen hun vader- of moedervloek.

Laten we een lijst aanleggen met deze vloeken voor de kleintjes. Jullie kennen er ongetwijfeld ook wel een paar. Ik begin ‘m vast, zetten jullie ‘m door. Mag ook op twitter onder hashtag #babyvloekjes!

- Pottedorrie!
- Pottedikkemme!
- Pottejandoossies!
- Verdummelle(tjes)!
- Potjandriedubbeltjes!
- Verdurrie!
- Chips!

PS: je mag er ook zelf een verzinnen!

Taalpuristen. Zij vinden heel snel dat bepaald taalgebruik ‘goed’ of ‘fout’ is; groter dan, en nóóit groter als. Zij hebben en natuurlijk niet hun hebben.

Tja.

Er bestaat een gat tussen taalfanatiekelingen en taalgebruikers. Dat is niet iets van de laatste jaren, maar iets van alle tijden. De discussie over groter dan/als is al zó oud, dat zelfs sommige taalpuristen vinden dat de regels de praktijk moeten volgen en beide varianten goedgekeurd moeten worden.

Geen officiële grammatica
In het laatste nummer van Onze Taal wordt uitgelegd dat er wel een officiële spelling is van het Nederlands (het beruchte Groene Boekje), maar geen officiële grammatica. Zelfs de encyclopedische ANS (Algemene Nederlandse Spraakkunst) beschrijft ‘slechts’ de grammaticale conventies in onze taal, maar is in geen opzicht een autoriteit.

Als voorbeeld terug naar verloren zijn/hebben. Op Taaladvies.net staat de volgende uitleg:

Beide vervoegingen komen voor, maar kunnen niet in alle gevallen door elkaar worden gebruikt. Als de nadruk ligt op de gebeurtenis van het ‘verliezen’ (‘kwijtraken’), heeft de vervoeging met hebben de voorkeur. Alleen als het resultaat van de handeling (‘kwijt zijn’) wordt benadrukt, is ook de vervoeging met zijn mogelijk, al is die niet voor alle taalgebruikers aanvaardbaar en komt ze meer in gesproken dan in geschreven taal voor.

Nergens staat dat iets niet mag. Heel bewust wordt steeds gesproken over voorkeur en aanvaardbaar. Met andere woorden: hier wordt een conventie beschreven. Verandert de conventie, dan verandert het advies.

Conventies
En waardoor verandert de conventie? Door de manier waarop wij taal gebruiken, en met ‘wij’ bedoel ik elke Nederlander. En waarom groter als dan nog steeds niet als conventie is geaccepteerd, terwijl uit onderzoek blijkt dat beide varianten even vaak worden gebruikt? Tja, dat ligt waarschijnlijk aan de macht van een beperkt aantal taalfanatici, helaas…

Daarom sluit ik graag af met:

Power to the people!